جام من و تو تشنه پیوند مهر بود

                                      دردا که جان تشنه خود را گداختیم

بس دردناک بود جدائی میان ما

                                      از هم جدا شدیم و بدین درد سوختیم

دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت

                                      اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت

و آن عشق نازنین که میان من و تو بود

                                      دردا که چون جوانی ما پایمال گشت

با آن همه نیاز که من داشتم به تو

                                      پرهیز عاشقانه من ناگزیر بود

اینک من و توئیم دو تنهای بی نصیب

                                     هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش

سرگشته در کشاکش طوفان روزگار

                                     گم کرده همچون آدم و حوا بهشت خویش

دیگر سخن گفتن عاشقانه دلیل عشق نیست

و آواز عاشقانه خواندن دلیل عاشق بودن نیست

در روزگاری که خوبترین و لطیف ترین آهنگهای عاشقانه را

کسانی کاملا" حرفه ای و عاشقانه می نوازند

و به تکرار هم می نوازند

 اما قلبهایشان تهی از هر شکلی از عشق است

 و من وامانده ام نگاهت را چگونه خبر کنم

دلم میخواد یه چیزی رو بدونی

                      دیگه نه عاشقی نه مهربونی

منم دیگه تصمیممو گرفتم

                     اصلا نمیخوام که پیشم بمونی

یادت می یاد منتمو کشیدی

                   تا که فقط بهت بدم نشونی

یادت می یاد روی درخت نوشتی

                  تا عمر داری برای من می خونی

حالا بیار عکسامو تا تموم شه

                 اگه وقت داری اگه می تونی

نگو خجا لت می کشی میدونم

                 تو خیلی وقته دیگه مال اونی

این شعر را برای تو میگویم
در یک غروب تشنه تابستان
در نیمه های این ره شوم آغاز
در کهنه گور این غم بی پایان
این آخرین ترانه لالاییست
در پای گاهواره خواب تو
باشد که بانگ وحشی این فریاد
پیچد در آسمان شباب تو
بگذار سایه من سرگردان
از سایه تو دور و جدا باشد
روزی به هم رسیم که گر باشد
کس بین ما نه غیر خدا باشد
من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
میسایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را
آن داغ ننگ خورده که می خندید
بر طعنه های بیهده ‚ من بودم
گفتم که بانگ هستی خود باشم
اما دریغ و درد که زن بودم
چشمان بیگناه تو چون لغزد
بر این کتاب در هم بی آغاز
عصیان ریشه دار زمانها را
بینی شکفته در دل هر آواز
اینجا ستاره ها همه خاموشند
اینجا فرشته ها همه گریانند
اینجا شکوفه های گل مریم
بیقدرتر ز خار بیابانند
اینجا نشسته بر سر هر راهی
دیو دروغ و ننگ و ریا کاری
در آسمان تیره نمی بینم
نوری ز صبح روشن بیداری
بگذار تا دوباره شد لبریز
چشمان من ز دانه شبنمها
رفتم ز خود که پرده بر اندازم
از چهر پک حضرت مریم ها
بگسسته ام ز ساحل خوشنامی
در سینه ام ستاره توفانست
پروازگاه شعله خشم من
دردا ‚ فضای تیره زندانست
من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
می سایم از امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را
با این گروه زاهد ظاهر ساز
دانم که این جدال نه آسانست
شهر من و تو ‚ طفلک شیرینم
دیریست کاشیانه شیطانست
روزی رسد که چشم تو با حسرت
لغزد بر این ترانه درد آلود
جویی مرا درون سخنهایم
گویی به خود که مادر من او بود

نگاه ساکت باران به روي صورتم دزدانه ميلغزد

 ولي باران نمي داند

 که من دريايي از دردم

به ظاهر گر چه مي خندم ولي اندر سکوتي

تلخ مي گريم

مي بخشمت بخاطر تمام خنده هايي که از صورتم گرفتي...

بخاطر تمام خنده هايي که به صورتم نشاندي

نمي بخشمت به خاطر دلي که برايم شکستي...

بخاطر احساسي که برايم پرپر کردي...

نمي بخشمت بخاطر زخمي که بر وجودم نشاندي...

بخاطر نمکي که بر زخمم گذاشتي...

و مي بخشمت بخاطر عشقي که بر قلبم حک کردي.

چنين با مهرباني خواندنت چيست ؟

 بدين نامهرباني راندنت چيست ؟

 بپرس از اين دل ديوانه من که اي بيچاره ماندنت چيست ؟

بر سنگ قبر من بنوسيد خسته بود .

اهل زمين نبود. نمازش شکسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد پاک بود

چشمان او که دائما از اشک شسته بود

 بر سنگ قبر من بنويسيد

اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه دسته بود

 بر سنگ قبر من بنويسيد کل عمر پشت دري که باز نمي شد مانده بود.

کاش میشد هیچ کس تنها نبود.......

کاش میشد دیدنت رویا نبود........

گفته بودی با تو می مانم ولی.......

رفتی و گفتی و اینجا جا نبود.........

سالیان سال تنها مانده ام..............

شاید این رفتن سزای من نبود........

من دعا کردم برای بازگشت.........

 دست های تو ولی بالا نبود..........

باز هم گفتی که فردا میرسی.......

کاش روز دیدنت فردا نبود.............